Zoals gezegd deze week was een van de laatste kansen om de strohalm vast te grijpen waarmee we het seizoen nog een beetje kleur konden geven. In ieder geval voor de winterstop.
Geloof mij maar dat we deze strohalm gisteren ook vasthielden. We hadden deze tegenstander ook “bij de ballen” Helaas vergaten we daar, een voor ons, positieve draai aan te geven.
Met een 4-tal gastspelers waren we wederom minimaal gelijkwaardig aan onze tegenstander en afgemeten aan het aantal kansen de bovenliggende partij. Maar net als bij PSV op dit moment is het scoren niet onze grootste kwaliteit.
Ter illustratie, op het moment dat de keeper van Excelsior na een 1e redding al uitgeteld op de grond ligt krijgen wij het niet voor elkaar om de rebound met een lobje af te ronden maar de bal al rollend in te tikken tegen de keeper aan.
En geloof mij het gevoel wat dan bij je binnenkomt is het gevoel dat wij al een tijdje met ons meedragen. Het stukje machteloosheid wat overheerst op het moment dat je met elkaar alles geeft maar toch steeds weer blijkt dat dit niet voldoende is om de wedstrijden te winnen.
Kortom Keihard werken is leid niet altijd tot een gewenst resultaat. Soms moet je ook een beetje geluk hebben. Tja zou je dan zeggen met hard werken dwing je het geluk vanzelf wel af.
Ik zeg u, wij werken hard en ik hou u op de hoogte of dit gaat leiden tot het geluk dat wij nastreven en daarmee de wedstrijden gaan winnen.
Ons spel daarentegen heeft na de dip van 2 weken niet geleden onder de tegenvallende resultaten.
Namens het 5e en langs deze weg spreken wij de dank uit aan onze gastspelers en het publiek dat ons naar Rijssen volgde om ons aan te moedigen. Wij blijven knokken.
De man lans de lijn.
